رسانهها در دنیای امروز جایگاه ویژه و منحصر به فردی در مدیریت افکار عمومی دارند به طوری که نظامهای سیاسی تلاش میکنند از رسانهها برای هدایت و مهندسی ارزشها و نگرش ها جامع استفاده کنند. در واقع رسانه ها یکی از مهمترین ابزارهای مدیریت تغییر و تحولات اجتماعی به شمار می آیند و به واسطه این کارکرد مهم، تاثیر مستقیمی در انسجام ملی و در نهایت امنیت ملی کشورها میگذارد. مساله اصلی این پژوهش نیز این است که رسانه ملی چگونه میتواند با رویکرد هوشمندانه در مدیریت تغییرات اجتماعی و ارتقاء امنیت ملی کشور تاثیر بگذارد؟ بر این اساس، فرضیه اصلی پژوهش این است که رسانۀ ملی از طریق مدیریت تغییرات اجتماعی مبتنی بر پیشبینی و پیشتدبیری با بهرهگیری از آموزههای اسلامی-ایرانی موجب ارتقاء و افزایش سطح امنیت ملی خواهد شد. برای پاسخگویی به این مساله از روش کمی و پرسشنامه بسته استفاده شده است. نتایج حاصل آزمون های آماری این پژوهش(همبستگی و رگرسیون خطی) نشان می دهد که مدیریت تغییرات اجتماعی بر افزایش امنیت ملی کشور توسط رسانه ملی تأثیر مثبت دارد و از سوی دیگر رویکرد هوشمندانه رسانه ملی بر مدیریت تغییرات اجتماعی تأثیر دارد. در نهایت نیز رویکرد هوشمندانۀ رسانۀ ملی در مدیریت تغییرات اجتماعی با آموزههای اسلامی- ایرانی موجب ارتقا و افزایش سطح امنیت ملی خواهد شد.
کیقبادی، علیرضا و جعفری، علی اصغر. (1402). ارزیابی نقش ورویکرد هوشمندانه رسانه ملی در مدیریت تغییرات اجتماعی و ارتقاء امنیت ملی. فصلنامه مطالعات و پژوهش های امنیت داخلی، 1(1)، 30–54.
MLA
کیقبادی، علیرضا، و جعفری، علی اصغر. "ارزیابی نقش ورویکرد هوشمندانه رسانه ملی در مدیریت تغییرات اجتماعی و ارتقاء امنیت ملی"، فصلنامه مطالعات و پژوهش های امنیت داخلی، 1، 1، 1402، 30–54.
HARVARD
کیقبادی، علیرضا، و جعفری، علی اصغر. (1402). 'ارزیابی نقش ورویکرد هوشمندانه رسانه ملی در مدیریت تغییرات اجتماعی و ارتقاء امنیت ملی'، فصلنامه مطالعات و پژوهش های امنیت داخلی، 1(1), pp. 30–54.
CHICAGO
کیقبادی، علیرضا و جعفری، علی اصغر، "ارزیابی نقش ورویکرد هوشمندانه رسانه ملی در مدیریت تغییرات اجتماعی و ارتقاء امنیت ملی." فصلنامه مطالعات و پژوهش های امنیت داخلی، 1 1 (1402): 30–54,
VANCOUVER
کیقبادی علیرضا، جعفری علی اصغر. ارزیابی نقش ورویکرد هوشمندانه رسانه ملی در مدیریت تغییرات اجتماعی و ارتقاء امنیت ملی. فصلنامه مطالعات و پژوهش های امنیت داخلی. 1402;1(1):30–54.