امنیت داخلی به عنوان ستون فقرات ثبات و رفاه جامعه، همواره محور مهمی در برنامهریزیهای کلان کشوری به شمار میرود. در عصر حاضر، با توسعه فناوریهای پیشرفته به ویژه در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات، شاهد تاثیر گستردهای بر ابعاد مختلف امنیت داخلی هستیم. این تحقیق به دنبال شناخت و تحلیل نقش شرکتهای فناور حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات در تقویت یا تضعیف امنیت داخلی است. توجه به چگونگی تعامل این شرکتها با مولفههای امنیتی و تاثیرات ناشی از آنها، میتواند در شناسایی فرصتها و چالشهای پیش روی امنیت داخلی موثر باشد. با تحلیل متون علمی داخلی و خارجی و مصاحبه با 12 نفر از نخبگان حوزه امنیت و فناوری اطلاعات و ارتباطات، ۷ بعد توسعه محصول و توسعه فناوری، مدیریت و تجزیه و تحلیل دادهها، اتصال و زیرساخت ارتباطی، تواناییهای نظارتی شامل نظارت بر محتوا و نظارت بر عملکرد، مشارکت قانونی و مسئولیت اجتماعی، جهانی شدن و گسترش بازار و همکاری بینالمللی و داخلی شناسایی شدند. سپس با استفاده از نظر ۳۵ خبره و روشهای آزمایش و ارزیابی تصمیمگیری و تحلیل اثر متقابل، سناریوهای آینده امنیت داخلی شناسایی شدند.
الهامی، امیرحسین، موحدی صفت، محمدرضا و نورزاده روشن، محمد. (1404). آیندهنگاری راهبردی امنیت داخلی با تمرکز بر شرکتهای فناور حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات. فصلنامه مطالعات و پژوهش های امنیت داخلی، 3(2)، 127–170.
MLA
الهامی، امیرحسین، موحدی صفت، محمدرضا، و نورزاده روشن، محمد. "آیندهنگاری راهبردی امنیت داخلی با تمرکز بر شرکتهای فناور حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات"، فصلنامه مطالعات و پژوهش های امنیت داخلی، 3، 2، 1404، 127–170.
HARVARD
الهامی، امیرحسین، موحدی صفت، محمدرضا، و نورزاده روشن، محمد. (1404). 'آیندهنگاری راهبردی امنیت داخلی با تمرکز بر شرکتهای فناور حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات'، فصلنامه مطالعات و پژوهش های امنیت داخلی، 3(2), pp. 127–170.
CHICAGO
الهامی، امیرحسین، موحدی صفت، محمدرضا و نورزاده روشن، محمد، "آیندهنگاری راهبردی امنیت داخلی با تمرکز بر شرکتهای فناور حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات." فصلنامه مطالعات و پژوهش های امنیت داخلی، 3 2 (1404): 127–170,
VANCOUVER
الهامی امیرحسین، موحدی صفت محمدرضا، نورزاده روشن محمد. آیندهنگاری راهبردی امنیت داخلی با تمرکز بر شرکتهای فناور حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات. فصلنامه مطالعات و پژوهش های امنیت داخلی. 1404;3(2):127–170.